داستان برایان جونز، عضو موسس گروه رولینگ استونز، هم در زمان زندگی و هم پیامدهای پس از مرگ او.

بیل وایمن، نوازنده موسیقی، با ارائه فیلم‌های خانگی و عکس‌های هرگز دیده‌نشده، آرشیو شخصی عظیم خود را باز می‌کند تا داستان‌ها و خاطرات سه دهه فعالیت خود به عنوان نوازنده بیس گروه رولینگ استونز را به اشتراک بگذارد.

برایان جونز، جیمی هندریکس، جنیس جاپلین و جیم موریسون همگی در سن ۲۷ سالگی بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ درگذشتند. در آن زمان، این تقارن باعث بروز نظراتی شد، اما تا زمان مرگ کورت کوبین در حدود دو دهه و نیم بعد بود که ایده «باشگاه ۲۷» در ذهن عموم شکل گرفت و با مرگ ایمی واینهاوس در سال ۲۰۱۱ دوباره شعله‌ور شد. از طریق مصاحبه با افرادی که آن‌ها را می‌شناختند، مانند ستاره‌های موسیقی، منتقدان، کارشناسان پزشکی و تصاویر دیده‌نشده، زندگی، موسیقی و هنر کسانی که در ۲۷ سالگی درگذشتند با هدف یافتن پاسخ بررسی می‌شود.

سفری بی‌پرده و عمیقاً شخصی به زندگی و آثار اریک کلپتون گیتاریست، که از زبان خودش و از طریق ترانه‌هایش روایت می‌شود.

این فیلم به عنوان بخشی از جشن‌های پنجاهمین سالگرد تاسیس گروه رولینگ استونز منتشر شده است. فیلم داستان سفر بی‌نظیر اعضای استونز را روایت می‌کند؛ از نوجوانان شیفته موسیقی بلوز در اوایل دهه ۶۰ میلادی تا رسیدن به جایگاه بی‌رقیب پادشاهان موسیقی راک. با تمام اعضای گروه مصاحبه‌های جدیدی انجام شده و صحبت‌های آن‌ها خط داستانی فیلم را شکل می‌دهد که تصاویر آرشیوی از اجراها، پوشش‌های خبری و مصاحبه‌های قدیمی را که بسیاری از آن‌ها پیش از این دیده نشده‌اند، به هم پیوند می‌زند. این فیلم که نام خود را از یکی از ترانه‌های «جامپین جک فلش» گرفته است، نگاهی صمیمانه به درون گروه رولینگ استونز دارد و نشان می‌دهد که آن‌ها چگونه با غلبه بر اتهامات، مواد مخدر، اختلافات و مرگ، به بازماندگان نهایی تبدیل شدند. این اثر که ساخت آن بیش از یک سال زمان برده و با همکاری و مشارکت کامل اعضای گروه تولید شده است، داستان نهایی بزرگ‌ترین گروه راک اند رول جهان باقی خواهد ماند.

رویدادی در سال ۱۹۶۸ که توسط گروه رولینگ استونز ترتیب داده شد. این فیلم شامل دو کنسرت روی صحنه سیرک است و اجراهایی از گروه‌ها و هنرمندانی چون د هو، تاج محل، ماریان فیت‌فول و جترو تال را در بر می‌گیرد. جان لنون و نامزدش یوکو اونو نیز به عنوان بخشی از یک ابرگروه به نام د دِرتی مک، در کنار اریک کلپتون، میچ میچل و کیت ریچاردز به اجرا پرداختند.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

در حالی که گروه رولینگ استونز در حال تمرین ترانه «همدردی با شیطان» در استودیو هستند، یک روایت متناوب از طریق پنج بخش مختلف، به بررسی جامعه، سیاست و فرهنگ سال ۱۹۶۸ می‌پردازد.

«نمایش تی.ای.ام.آی.» که توسط یکی از منتقدان موسیقی به عنوان «جذاب‌ترین، وحشیانه‌ترین و بی‌نقص‌ترین اثری که تا به حال بر پرده سینما کوبیده شده» توصیف شده است، یک نمایش باشکوه و بی‌وقفه از موسیقی راک با درخشش برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان پاپ دهه ۶۰ است. این ستاره‌های محبوب موسیقی که نماینده جریان‌های موسیقایی لندن، لیورپول، هالیوود و دیترویت بودند، تالار اجتماعات سیویک سنتا مونیکا را با حضور ۲۶۰۰ هوادار پر سر و صدا پر کردند و سالن را به مرز انفجار رساندند. این اثر، ثبت سینمایی آن رویداد هیجان‌انگیز است.